wtorek, 22 lutego 2011

...smutno mi, Boże

Za nami kolejna wizyta w USD.
Wyruszamy w poniedziałek o szóstej rano  z Krzysiem Klęczarem, gdyż nasz samochód po raz kolejny odmówił posłuszeństwa i został odstawiony do mechanika… W poradni onkologicznej jesteśmy już o 7.30. Obowiązkowa morfologia z paluszka a potem dwugodzinne oczekiwanie na lekarza. Obserwuję jak z wokół nas zbiera się tłum małych pacjentów. To głównie „nowi”, wśród nich – co zauważam z trwogą – kilkoro  kilkumiesięcznych maluchów w nosidełkach. Karmiące mamy ze strachem w oczach… Przerażone babcie, ojcowie drżące o nowonarodzone maleństwa…
- Mamuniu zobacz- dzidziuś- mówi Igorek patrząc na maleństwo ssące smoczek. - Śliczny maluszek- prawda?- mówię. - Kiedyś też taki byłeś….

Miłe wspomnienia... dwuletni  Igorek na I Oświęcimskich Juwenaliach
















To zdanie wypowiedziane przeze mnie wywołuje serię pytań. Igorek pyta o swoje dzieciństwo. Przypomina sobie różne zdarzenia z przeszłości. Wspomina wakacje… Na końcu – pyta- A pamiętasz jak w nocy jechaliśmy korytarzami takim wózkiem na rezonans?… Patrzyliśmy na strzałki, bo nie wiedzieliśmy którędy jechać. Ale wtedy byliśmy na innym oddziale. No tam wysoko.
Pamiętam. 6 stycznia 2010. To była jeszcze Laryngologia. Ściągali nas w nocy z oddziału, żeby wykonać dodatkowe sekwencje rezonansu. Kluczyliśmy po zawiłych korytarzach opustoszałego nocą gmachu Kliniki. Wtedy jeszcze wierzyliśmy, że to tylko niegroźny polip…. Dziś znamy ten szpital na pamięć. Strzałki nie są potrzebne. Ile już wizyt za nami? Ten mijający rok był jak 10 lat.
Patrzymy na śpiącego bobasa. Co sprawia, że w tym niewinnym ciałku rozwijał się złowrogi intruz? Płacimy cenę za efekty uboczne szybko rozwijającej się cywilizacji, sztuczną pompowaną hormonami i konserwantami żywność, wszechobecne karcynogeny a może, po latach, za  Czarnobyl? Czy kiedyś się dowiemy?
Trafiamy na oddział dzienny. Przeurocze siostry negocjują z Igorkiem wybór żyły, którą trzeba nakłuć, aby pobrać krew do badań biochemicznych. Dzięki znieczulającemu plasterkowi emla i fachowej ręce pielęgniarki – badanie jest błyskawiczne i bezbolesne. Czekamy na wyniki. W naszej sali - gęsto, nie wszyscy mają łóżka. Oddział dzienny jest kameralny- składa się z dwóch małych sal i jednej zabiegówki. Jest czynny od pn. do pt. Pacjenci zazwyczaj tu nie nocują. Wpadają na pojedyncze kroplówki, przyjmowani są w celu wykonania niezbędnych badań, punkcji, wysyłani stąd na symulacje, rezonanse, tomografy  etc. My także szybko go opuszczamy – wyniki krwi dobre więc dostajemy nasze tabletki, podpisujemy przepustkę i biegniemy na jedynkę – do „naszych”.
Tutaj filmik nakręcony na naszym oddziale dziennym. W reklamówce zagrała Sandrusia- która rysuje smurfa:). Igorek rozpoznał ją po… głosie.
video

Po drodze spotykam silną Magdę- Patryk ma kolejną operację – jest 84 dzień w śpiączce…
Rozmawiamy szybko pijąc kawę z automatu…
Na okrąglaku siostry pozdrawiają Igorka, głaszczą go po jego bujnej czuprynie. Igorek biegnie do przedszkola a ja idę odwiedzić Agatę i małą Sandrę oraz  Anetę z pięcioletnim Matuszkiem. Wkraczam w świat pomp i kroplówek. Świat, który chcemy zostawić na zawsze za sobą.
Aneta miała tylko 1,5 tygodnia normalnego życia po zakończonym leczeniu synka. Sarcoma kości. Operacja. Chemioterapia….Zdążyła wykonać małemu zamykające leczenie badania kontrolne i wyjechała na turnus rehabilitacyjny ze starszym synem. Po trzech dniach otrzymała telefon ze szpitala. Usłyszała słowo, które każde z nas najchętniej wyrzuciłoby ze słownika, wyparło ze świadomości.
WZNOWA.
Guzy na płucach.
Przed operacją jej pięcioletni, śliczny synek zapytał z łezkami w niebieskich oczach: „Mamusiu czy ja pójdę do Bozi?”
Niektórzy ludzie mogliby się uczyć mądrości, wrażliwości, pokory a zarazem siły i bohaterstwa  - od tych zaledwie kilkulatków, z tego oddziału...

2 komentarze:

  1. Nasi kumple z sali to Kamilek i Alek rysujący mamę i tatę , Pozdrawiamy :)))

    OdpowiedzUsuń
  2. witam,podziwiam was i ciesze sie ogromnie że mwam sie udało.jednocześnie proszę o pomoc dla 13 letniej Faustynki góralczyk,gdy Faustynka miała 6 lat wykryto u niej guza mózgu,przeszła 3 operacje,chemioterapie.i do 20 kwietnia tego roku myslelismy że walka została przez Faustynke wygrana,ale niestety rak znów zaatakował,Faustynka jest po 4 operacji,jest sparaliżowana,nie mowi ,tylko mama i tak,nie.lekarze nie daja nam nadziei na wyzdrowienie faustynki,Faustynka obecnie jest ze swoja mama w CENTRUM ZDROWIA DZIECKA W ŁODZI.błagam o pomoc dla faustynki,jest moja chrzesnica i i jest dla mnie jak córka,FAUSTYNKA NAZYWA SIE GÓRALCZYK I MIESZKA W BIELINACH POD KIELCAMI.MA 13 LAT.BŁAGAM O POMOC MÓJ MAIL kasiek19823@wp.pl

    OdpowiedzUsuń